شماره ۲۶۸ - نادیده مرا چون کند آن نور دو دیده

نادیده مرا چون کند آن نور دو دیده
گویم پی تسکین دل خود، که ندیده ۱

دست همه بربسته و دستی نگشاده
پای همه پی کرده و تیغی نکشیده ۲

ترسم که نی ناوک او از تپش دل
در هم شکند همچو پر مرغ تپیده ۳

معذور بدارم، که ز بی‌تابی شوق است
سوی تو اگر آمده‌ام ناطلبیده ۴

هرگز سخنم را نشنیدیّ وبه رغمم
نشنیده نکردی که بگویم نشنیده ۵

میلی رود آن عمر گرانمایه شتابان
خود را به سر ره برسان تا نرسیده ۶