شماره ۲۶۹ - من بی‌خبر از خویش و دل از کار فتاده

من بی‌خبر از خویش و دل از کار فتاده
گویا که به سویم نظر یار فتاده ۱

آورده‌ام او را بر خود از کشش دل
در بزم اگر پهلوی اغیار فتاده ۲

چون قاصد دلدار نظر کرده به سویم
دل در طمع وعده دیدار فتاده ۳

عشاق ز دست تو به فریاد و فغانند
با آنکه زبان همه از کار فتاده ۴

تا در پی او باز دل کیست، که امروز
خورشید من از گرمی رفتار فتاده ۵

در کوی تو افسانه میلی به زبانها
از آمدن و رفتن بسیار فتاده ۶