هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، غزلی عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از گرمای عشق، مستی و هوشیاری، یاد روزهای گذشته، و زیبایی معشوق سخن میگوید. او از تأثیرات عمیق عشق و غم بر روح و روان خود مینویسد و از مفاهیمی مانند عقل و جنون در برابر عشق یاد میکند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعارات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.
شماره ۴۱ - کو دم گرمی که سوزد پنبه گوش مرا
کو دم گرمی که سوزد پنبه گوش مرا
شور هشیاری چشاند مغز بیهوش مرا ۱
یاد ایامی که در دولتسرای می فروش
افسری بود از سبوی می، سر دوش مرا ۲
شب که با روی بهارافشان درآمد در بغل
بهتر از صد باغ و بستان کرد آغوش مرا ۳
در گلستان خواندن رویت،سرانگشت ادب
کرد نیلوفر ز مالش، لاله گوش مرا ۴
تا شدم همسنگ طغرا در ترازوی غمت
با جنون صرف می سنجد خرد، هوش مرا ۵
شور هشیاری چشاند مغز بیهوش مرا ۱
یاد ایامی که در دولتسرای می فروش
افسری بود از سبوی می، سر دوش مرا ۲
شب که با روی بهارافشان درآمد در بغل
بهتر از صد باغ و بستان کرد آغوش مرا ۳
در گلستان خواندن رویت،سرانگشت ادب
کرد نیلوفر ز مالش، لاله گوش مرا ۴
تا شدم همسنگ طغرا در ترازوی غمت
با جنون صرف می سنجد خرد، هوش مرا ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۴۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۰ - غارتگر حیا نکنی جام باده را
گوهر بعدی:شماره ۴۲ - بوسه به پیغام داد و گشت پشیمان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.