شماره ۱۱۳ - تا جان فدا نمایم، بر زخمه های مطرب

تا جان فدا نمایم، بر زخمه های مطرب
سر می نهم چو غیچک، در پیش پای مطرب ۱

دف را چو گرم سازد، آرم ز سوز گریه
بر روی دست مژگان، آتش برای مطرب ۲

گل از مقام صوتش، می تافت گوش رغبت
بلبل اگر نمی داشت، طرز نوای مطرب ۳

شهر پیاله نوشی، همچون حصار نغمه
بی کوچه نشاط است،گر نیست جای مطرب ۴

چاک دلم نسازد، با سوزن رفوگر
از رشته گر نبینم، رنگ صدای مطرب ۵

شد در کف تعلق، سیب دلم دوپاره
نصفی برای ساقی، نصفی برای مطرب ۶