هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از عشق و وصال سخن میگوید و بیان میکند که صدای او در طبیعت (گل و غنچه) نمایان است. او از این میپرسد که چگونه میتواند به وصال برسد، در حالی که معشوق او را نمیشناسد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۲۰ - فروغ گوش گل از آتشین نوای من است
فروغ گوش گل از آتشین نوای من است
دماغ غنچه تر از نشاه صدای من است ۱
که را وسیله گلچینی وصال کنم؟
کسی که محرم او نیست آشنای من است ۲
دماغ غنچه تر از نشاه صدای من است ۱
که را وسیله گلچینی وصال کنم؟
کسی که محرم او نیست آشنای من است ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۱۷۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - از مقام ریشه و پیوند می باید گریخت
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - مستم گرفت شحنه، مخور غم که چون گرفت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.