شماره ۲۲۸ - ماندم از بس که به غربت، وطن از یادم رفت

ماندم از بس که به غربت، وطن از یادم رفت
در قفس بس که نشستم،چمن از یادم رفت ۱

نه سمن زان چمنم ماند به خاطر، نی سرو
سرو گردید فرامش، سمن از یادم رفت ۲

چون گریبان تاسف ندرم لاله صفت؟
سوسنی جامه گل پیرهن از یادم رفت ۳

بال پروانگی ام دورنشین ماند ز شمع
عجبی نیست اگر سوختن از یادم رفت ۴

غربتم گفت مگو روی وطن خواهم دید
بازگشتن چو درین آمدن از یادم رفت ۵

نامه شوق، به نام که نمایم تحریر؟
اسم یاران چوره انجمن از یادم رفت ۶

با دو صد فکر نیاید به زبانم یک حرف
بس که در کنج خموشی، سخن از یادم رفت ۷

من که چون پسته ندارم خبری از لب خود
چون نگویم که زبان و دهن از یادم رفت؟ ۸

کرد طغرا چو حکایت ز کدورتگه هند
غم ایران چو نشاط دکن از یادم رفت ۹