هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از احساس تنهایی و ناامیدی خود سخن میگوید. او با وجود گوشدادن به صداهای اطراف، تنها فغان خود را میشنود و از بیطالعی و عدم جذبهای در زندگی خود شکایت دارد.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، موضوعات نومیدی و تنهایی نیاز به بلوغ ذهنی برای درک و پردازش دارد.
شماره ۳۹۷ - پای تا سر چون جرس گوشم، ولی زین کاروان
پای تا سر چون جرس گوشم، ولی زین کاروان
جز فغان خود به من صوت و صدایی برنخورد ۱
برگ کاهم، لیک از بی طالعیها بر سرم
جذبه شوقی نیامد، کهربایی برنخورد ۲
جز فغان خود به من صوت و صدایی برنخورد ۱
برگ کاهم، لیک از بی طالعیها بر سرم
جذبه شوقی نیامد، کهربایی برنخورد ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۰۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۹۶ - خاک غربت شود اندوه وطن را درمان
گوهر بعدی:شماره ۳۹۸ - دندان ستم بر همه تیز است فلک را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
