هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از دوری از بهار و وصلت یار شکایت میکند و احساس ناامیدی و تنهایی خود را بیان میدارد. او از سختگیری زمین و دوری آسمان گله میکند و به فاصلهی خود از روزهای وصل و فصل گل اشاره مینماید.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه و حزنآلود است که درک آن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای گروههای سنی پایین نامفهوم باشد.
شماره ۴۲۲ - ز گل بی بهره ام وز آشیان دور
ز گل بی بهره ام وز آشیان دور
چه سازد کس، زمین سخت، آسمان دور ۱
کجا ما و کجا ایام وصلش
بود از موسم گل، زعفران دور ۲
چه سازد کس، زمین سخت، آسمان دور ۱
کجا ما و کجا ایام وصلش
بود از موسم گل، زعفران دور ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۱۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۲۱ - چون کند چشم ترم گلریزی باران اشک
گوهر بعدی:شماره ۴۲۳ - پیغمبر حسنت ورق معجزه گرداند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
