هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از عشق و ناامیدی میگوید. او از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر خود سخن میگوید، اما در عین حال از شکستن توبه و ناامیدی خود نیز یاد میکند. بلندیهای همت و گذر زمان نیز از دیگر مضامین این شعر هستند. در پایان، شاعر به ناامیدی و اندوه خود اشاره میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عشق، ناامیدی و اندوه در این شعر وجود دارد که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند شکستن توبه و ناامیدی ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شماره ۵۰۴ - گل و می از لب و رخساره اش می ریخت هرجانب
گل و می از لب و رخساره اش می ریخت هرجانب
شکستن داشت امشب توبه ام، بیهوده نشکستم ۱
بلندیهای همت، کار خود را می کند آخر
نخواهد داشت دوران این چنین در پایه پستم ۲
گشودم چشم تر بر سفره قسمت حباب آسا
ندیدم چیز دیگر، مشت آهی در گره بستم ۳
شکستن داشت امشب توبه ام، بیهوده نشکستم ۱
بلندیهای همت، کار خود را می کند آخر
نخواهد داشت دوران این چنین در پایه پستم ۲
گشودم چشم تر بر سفره قسمت حباب آسا
ندیدم چیز دیگر، مشت آهی در گره بستم ۳
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۳
۲۱۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۰۳ - با شب تیره ز تاریکی آن مو گفتم
گوهر بعدی:شماره ۵۰۵ - نماند خون دل و کار عشق در پیش است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
