هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از احساس ناتوانی و ستمی که بر او رفته است سخن میگوید. او خود را مانند خاکی میبیند که زیر لگدهای ستم له شده و مانند زمینی است که زیر پای آسمان افتاده. شاعر از گستردگی ستم در دنیایی که به نظر محدود و تنگ میآید، متحیر است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و اجتماعی مانند ستم و ناعدالتی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد. درک این مفاهیم نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری دارد.
شماره ۵۹۰ - می رود بر باد، خاکم از لگدکوب ستم
می رود بر باد، خاکم از لگدکوب ستم
چون زمین افتاده ام در زیر پای آسمان ۱
حیرتی دارد دلم کآخر چه سان گنجیده است
وسعت آباد ستم، در تنگنای آسمان ۲
چون زمین افتاده ام در زیر پای آسمان ۱
حیرتی دارد دلم کآخر چه سان گنجیده است
وسعت آباد ستم، در تنگنای آسمان ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۰۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۸۹ - دو بوس از لب لعل جانان گرفتن
گوهر بعدی:شماره ۵۹۱ - بر سر خوان امید، قحط دم آب شد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
