هوش مصنوعی:
در این متن شاعر از ناسپاسی انسان در برابر نعمتهای خداوند و عواقب آن سخن میگوید. با وجود برخورداری از نان (نماد روزی و نعمت)، به دلیل عدم شکرگزاری، قحطی آب (نماد خشکسالی و تنگدستی) رخ داده است.
رده سنی:
12+
مفاهیم موجود در این شعر مانند شکرگزاری و پیامدهای ناسپاسی نیاز به درک نسبی از مسائل اخلاقی و مذهبی دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد قابل درک است.
شماره ۵۹۱ - بر سر خوان امید، قحط دم آب شد
بر سر خوان امید، قحط دم آب شد
بس که نکردیم شکر، از لب نان داشتن ۱
بس که نکردیم شکر، از لب نان داشتن ۱
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱
۲۰۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۹۰ - می رود بر باد، خاکم از لگدکوب ستم
گوهر بعدی:شماره ۵۹۲ - خدایا آن صنم را مایل حسن آزمایی کن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
