شماره ۶۰۷ - بود چون زلف شب، گیسوی شوخ می پرست من

بود چون زلف شب، گیسوی شوخ می پرست من
که هرگز یک سر مویش نمی آید به دست من ۱

من آن پیمانه ام کز کثرت موج تنک ظرفی
بود گوش حباب می بر آواز شکست من ۲

در اقلیم بنای خلقت آن برگشته ایامم
که شام آخر دنیا، بود صبح الست من ۳