هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عارفانه، با استفاده از تصاویر زیبا و استعاری مانند میخانه، شراب غمزه، زلف سیاه و پروانه، به بیان احساسات شاعرانه و عاشقانه میپردازد. شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن میگوید و از دیوانگی و ویرانی ناشی از عشق نیز یاد میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاشقانه و عارفانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند دیوانگی و ویرانی نیاز به بلوغ فکری برای درک دارند.
شماره ۶۶۷ - ای گشوده چشمت از هر سو در میخانه ای
ای گشوده چشمت از هر سو در میخانه ای
وز شراب غمزه ات پر گشته هر پیمانه ای ۱
گر خرابی ره نیابد در غم آباد جهان
از کجا آید به کف، دیوانه را ویرانه ای ۲
نیست در زلف سیاهش، گرم جولان شانه ای
خویش را بر دود شمعی می زند پروانه ای ۳
وز شراب غمزه ات پر گشته هر پیمانه ای ۱
گر خرابی ره نیابد در غم آباد جهان
از کجا آید به کف، دیوانه را ویرانه ای ۲
نیست در زلف سیاهش، گرم جولان شانه ای
خویش را بر دود شمعی می زند پروانه ای ۳
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۳
۱۷۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۶۶ - از کوه چون بزرگان، فیضی نمی تراود
گوهر بعدی:شماره ۶۶۸ - داغ رشک باغبان کهنه اش گل می کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
