شماره ۱۱ - به صبوری بفریبم دل شیدایی را

به صبوری بفریبم دل شیدایی را
در جگر بند کنم ناله ی صحرایی را ۱

دم ز انکار محبت زدم و بد کردم
نه که این باد بریزد گل رسوایی را ۲

باغبان خواست که حیران گل و خار شویم
بست بر دیده ی ما راه شناسایی را ۳

آسمان ماتم خس خانه‌ ی خود‌گیر که سوخت
دامن ناله ی ما دست شکیبایی را ۴

هر نفس داغ دگر در جگرم زنده کند
از که آموخته هجر تو مسیحایی را ۵

مست یک رنگی دردیم که از صحبت او
نرسد هیچ خلل عصمت تنهایی را ۶

خاک آن کوی فصیحی ز جبین رنجه مکن
از مه و مهر بیاموز جبین‌سایی را ۷