هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، بیانگر مفاهیمی مانند عشق، رنج، فقر، و ناامیدی است. شاعر از می و مستی، اشک و غم، و سوختن در آتش عشق سخن میگوید. همچنین، اشارهای به فروتنی و ناچیز شمردن خود در برابر معشوق دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، همراه با اشارات به رنج و ناامیدی، ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از ادبیات کلاسیک فارسی دارند.
شماره ۲۴ - ساقی که می خود همه در جام شمار ریخت
ساقی که می خود همه در جام شمار ریخت
مستی همه در باده و پیمانه ما ریخت ۱
من چون مژه از نشو و نما مانده و چشمم
سرمایه صد ابر برین خشک گیا ریخت ۲
مغرور کرم گلشن خود را به عبث سوخت
کآتش بود آن آب که از روی گدا ریخت ۳
رفتم که کف پای سگان تو ببوسم
رنگ از رخ گلهای گلستان حیا ریخت ۴
غم دید که بی دانه فصیحی نشود صید
آورد کفی اخگر و در دام بلا ریخت ۵
مستی همه در باده و پیمانه ما ریخت ۱
من چون مژه از نشو و نما مانده و چشمم
سرمایه صد ابر برین خشک گیا ریخت ۲
مغرور کرم گلشن خود را به عبث سوخت
کآتش بود آن آب که از روی گدا ریخت ۳
رفتم که کف پای سگان تو ببوسم
رنگ از رخ گلهای گلستان حیا ریخت ۴
غم دید که بی دانه فصیحی نشود صید
آورد کفی اخگر و در دام بلا ریخت ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۸۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳ - ستم ز نرگس مستت ستمگری آموخت
گوهر بعدی:شماره ۲۵ - شناخت ذوق بهار آنکه گل به دامان ریخت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
