هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، بیانگر عشق و شیدایی، ناامیدی از توبه، و ستایش معشوق است. شاعر از دلبستگی به می و معشوق سخن میگوید و از رنجهای عشق و جدایی مینالد. همچنین، اشارهای به داستان یوسف و زلیخا دارد و از فصاحت و بلاغت شهیدان عشق یاد میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات ادبی و تاریخی نیاز به دانش ادبی نسبتاً بالایی دارد.
شماره ۲۸ - بر گوش دلم زمزمه توبه حرام است
بر گوش دلم زمزمه توبه حرام است
این گوش پرستار نوای لب جام است ۱
صید تو به منقار وفا برکند از بال
هر پرکه نه آن شیفته طره دام است ۲
بیهوده میفروز چنین دوزخ کین را
کار جگر خسته به یک شعله تمام است ۳
با قافله مصر ز یوسف اثری نیست
ور هست شمیمی گل خودروی مشام است ۴
آن خسته شهیدست فصیحی که نداند
الماس کدام و جگر ریش کدامست ۵
این گوش پرستار نوای لب جام است ۱
صید تو به منقار وفا برکند از بال
هر پرکه نه آن شیفته طره دام است ۲
بیهوده میفروز چنین دوزخ کین را
کار جگر خسته به یک شعله تمام است ۳
با قافله مصر ز یوسف اثری نیست
ور هست شمیمی گل خودروی مشام است ۴
آن خسته شهیدست فصیحی که نداند
الماس کدام و جگر ریش کدامست ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۰۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۷ - هجر تو جزو اول دیوان محنتست
گوهر بعدی:شماره ۲۹ - چون عدم از بر عالم برخاست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.