شماره ۶۰ - از فیض گریه‌ام مژه نشو و نما گرفت

از فیض گریه‌ام مژه نشو و نما گرفت
سامان صد بهار چمن زین گیا گرفت ۱

نیرنگ عشق بین که به یک تار زلف یار
سرتاسر زمانه به تار بلا گرفت ۲

بگداختم ز رشک که شمع سحرگهی
جان داد و بوی دوست ز باد صبا گرفت ۳

بوی ترا به من که رساند که هر نسیم
کان چین زلف دید در آن حلقه جا گرفت ۴

از دوست دشمنی‌ست فصیحی نصیب دل
قسمت نگر که سایه خور از هما گرفت ۵