شماره ۶۱ - شب بی‌خبرم حرف فراقت به زبان رفت

شب بی‌خبرم حرف فراقت به زبان رفت
گوشم به خروش آمد و هوشم به فغان رفت ۱

روید چو ز خاکم جگر پاره بهاران
دانند که بر ما چه ز بیداد خزان رفت ۲

ز آن غنچه طلب نکهت همت که لب خویش
نالوده به یک خنده ز گلزار جهان رفت ۳

بیهوده درین بادیه مشتاب که از شوق
نقش قدم کعبه روان هم پی‌شان رفت ۴

بگداخت ز بس از تب هجر تو فصیحی
شب سوی عدم دست به دامان فغان رفت ۵