شماره ۷۰ - از روز سیاهم شب هجران گله دارد

از روز سیاهم شب هجران گله دارد
وز صبحدمم شام غریبان گله دارد ۱

لب تشنه فتادیم در آن بادیه کآنجا
از خشک لبی چشمه حیوان گله دارد ۲

در دامن هستی به فغان آمده پایم
مسکین مگر از تنگی دامان گله دارد ۳

صحرای فراق تو که ریگش غم و دردست
چندان که خورد خون شهیدان گله درد ۴

کو نوح که بر زورق افلاک بخندد
امشب که ز دل دیده و دامان گله دارد ۵

پامال دو صد قافله خونست درین راه
آن دیده که از سایه مژگان گله دارد ۶

یک گام فزون نیست ره کعبه فصیحی
رخش طلب از تنگی میدان گله دارد ۷