شماره ۱۱۷ - به باده صوفی ما صاف از ریا نشود

به باده صوفی ما صاف از ریا نشود
که تار سبحه به مضراب خوش نوا نشود ۱

به گل نگویم اما شهید نام گلم
که از فسون نیاز بهار وا نشود ۲

ترا چه جرم که حکم غرور حسن اینست
که وعده‌های تو از صد یکی وفا نشود ۳

اگر به خلد روم سوز دل همان باقی‌ست
سموم بادیه در گلستان صبا نشود ۴

سحاب ابر فصیحی به جرم ما چه کند
به قطره‌ای گل عیش بهار وانشود ۵