هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر ناامیدی و اندوه شاعر از تغییر روزگار و برگشت ناگهانی خوشیهاست. او از بازگشت بهار، نغمهها و میوههایی که زمانی شادیآور بودند، اما اکنون فقط یادآور درد هستند، سخن میگوید. همچنین، اشارهای به ناپایداری بخت و اقبال دارد که گاه پیاده میآید و سوار برمیگردد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق فلسفی و عاطفی مانند ناپایداری زندگی، اندوه و ناامیدی ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد یا باعث ایجاد احساسات منفی شود. این متن更适合 افرادی که تجربهی زندگی بیشتری دارند و میتوانند با این مضامین ارتباط برقرار کنند.
شماره ۱۲۲ - دیدی که چو بخت یار برگردید
دیدی که چو بخت یار برگردید
چون دید که روزگار برگردید ۱
هر خنده که بر گلم بهار افشاند
پی بر پی نوبهار برگردید ۲
هر ناله که از دل فگار آمد
هم سوی دل فگار برگردید ۳
هر نغمه که زنده داشت گوشم را
هم باز به سوی تار برگردید ۴
هر میوه که از تف جگر پختم
در سینه شاخسار برگردید ۵
چون میآمد پیاده آمد بخت
در برگشتن سوار برگردید ۶
افسردگی دل فصیحی بین
بی داغ ز لالهزار برگردید ۷
چون دید که روزگار برگردید ۱
هر خنده که بر گلم بهار افشاند
پی بر پی نوبهار برگردید ۲
هر ناله که از دل فگار آمد
هم سوی دل فگار برگردید ۳
هر نغمه که زنده داشت گوشم را
هم باز به سوی تار برگردید ۴
هر میوه که از تف جگر پختم
در سینه شاخسار برگردید ۵
چون میآمد پیاده آمد بخت
در برگشتن سوار برگردید ۶
افسردگی دل فصیحی بین
بی داغ ز لالهزار برگردید ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۴۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۱ - دل از ولایت غم بار بسته میآید
گوهر بعدی:شماره ۱۲۳ - دیده امشب همه شب خواب پریشان میدید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
