هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به موضوعاتی مانند عشق، صبر، تمنا و رهایی از تعلقات دنیوی میپردازد. شاعر از مخاطب میخواهد تا پیش از پایان عمر، به دنبال معشوق برود و از دیدن زیباییهایش لذت ببرد، اما در عین حال مراقب عصمت و پاکدامنی باشد. همچنین، به قدرت آه و ناله در تغییر تقدیر اشاره میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'گریبان پارهگیر' نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک معنای نمادین آن دارد.
شماره ۱۲۷ - تا نفس داری سراغ کوی آن مهپاره گیر
تا نفس داری سراغ کوی آن مهپاره گیر
و آن در و دیوار را چون دیده در نظارهگیر ۱
رنگ عصمت مشکن و با خویش همزانو مشو
یوسف من یک گریبان دگر هم پارهگیر ۲
دیده گر گستاخ در باغ تماشا بشکفد
پنجه مژگان بیار و دیده نظاره گیر ۳
کوشش بیچارگی خاک مرادت رد کند
ور بمانی بینوا تاوان کار از چارهگیر ۴
صرصر آهت فصیحی کند بنیاد سپهر
آن غبار تیره را زین آستان آواره گیر ۵
و آن در و دیوار را چون دیده در نظارهگیر ۱
رنگ عصمت مشکن و با خویش همزانو مشو
یوسف من یک گریبان دگر هم پارهگیر ۲
دیده گر گستاخ در باغ تماشا بشکفد
پنجه مژگان بیار و دیده نظاره گیر ۳
کوشش بیچارگی خاک مرادت رد کند
ور بمانی بینوا تاوان کار از چارهگیر ۴
صرصر آهت فصیحی کند بنیاد سپهر
آن غبار تیره را زین آستان آواره گیر ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۸۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۶ - ای دل نشاط صرف کن و غم نگاه دار
گوهر بعدی:شماره ۱۲۸ - گر آگهی ز دوق طلب تشنه لب بمیر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
