شماره ۱۲۹ - گرت بود جگری سوختن ز داغ آموز

گرت بود جگری سوختن ز داغ آموز
ورت هوای شکفتن بود ز باغ آموز ۱

چو روزگار شود تیره بر تو روشن شو
طریق ما ز گهرهای شب چراغ آموز ۲

به نکهتی ز گلستان دهر خرم باش
تو کیمیای قناعت هم از دماغ آموز ۳

فروش جسم و ز بازار شعله جان بستان
وگر ندانی این شیوه از چراغ آموز ۴

به جان مضایقه با دشمنان خویش مکن
بیا به میکده و همت از ایاغ آموز ۵

چنان بخند که لب هم نگردد آگه از آن
ادب ز انجمن شاهدان باغ آموز ۶

مریز داغ به صحرا مرید گلشن باش
ترا که گفت فصیحی روش ز زاغ آموز ۷