شماره ۱۳۰ - چون عشق آشنای تو شد از خرد گریز

چون عشق آشنای تو شد از خرد گریز
شکرانه کرامت نیکان ز بد گریز ۱

ای غنچه مذهب دلم ار داری از بهار
تن چون نسیم پای کن و تا ابد گریز ۲

وا افت موج‌وار چو طوفان غم شود
هر گاه ابر عافیتی برق زد گریز ۳

گر جذب وصل دیرتر آید به پرسشت
باری به سعی هجر ز بند حسد گریز ۴

بر نیش خار غم چو نسیم صبا بغلط
چون نکهت گلی به مشامت رسد گریز ۵

مگریز با چراغ تو باد ار کند مصاف
رو وام کن ز برق شتاب و ز خود گریز ۶

گر بالغی ز عمر فصیحی مخور فریب
هم از کنار مهد به سوی لحد گریز ۷