شماره ۱۵۲ - به بوی درد پریشان زلف یار شدم

به بوی درد پریشان زلف یار شدم
نه صید دوست که صید دل فگار شدم ۱

روم به کوثر و خمیازه هوس نکشم
به کوی باده به دریوزه خمار شدم ۲

حدیث فیض تماشای سنبل و گل دوست
ز من شنو که خزان بودم و بهار شدم ۳

نوای شکر شهادت شنیدم از لب خضر
به مهربانی تیغت امیدوار شدم ۴

نهان ز فیض بهارم درین چمن کشتند
که سبز ناشده نومید برگ و بار شدم ۵

دمید صبح رخش دوش پیشتر ز سحر
ز روی ناله ناکرده شرمسار شدم ۶

مرا ز باغ فصیحی بهار بیرون کرد
به دشت رفتم و از داغ لاله‌زار شدم ۷