هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از عشق و رقص خود به عنوان نمادی از شور و اشتیاق و حتی رنج سخن میگوید. او از سوختن در آتش عشق، رقصیدن در دوزخ، و حتی رقصیدن در کفن به عنوان بیانکنندهی احساسات شدید خود یاد میکند. همچنین، او به مرگ و ماتم اشاره میکند اما با شادی و رقص واکنش نشان میدهد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و اشاره به مرگ و رنج ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا ناراحتکننده باشد. همچنین، درک این شعر نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد.
شماره ۱۶۲ - نسیم نوبهاران نیستم کاندر چمن رقصم
نسیم نوبهاران نیستم کاندر چمن رقصم
به دوزخ افکنیدم تا به ذوق سوختن رقصم ۱
نخستم بند بردارید از پا چون بسوزیدم
که تا چون شعله یک ساعت به کام خویشتن رقصم ۲
حدیث قتل من تا بر زبانش رفته هر ساعت
کنم تکرار و مانند زبان در هر سخن رقصم ۳
لباس زندگانی رقص عشرت را همیزیبد
اجل بشتاب کز بهر حریفان در کفن رقصم ۴
ازین یکروزه تب نالد فصیحی ظرف را نازم
خوش آن ساعت که خلقی ماتمم دارند و من رقصم ۵
به دوزخ افکنیدم تا به ذوق سوختن رقصم ۱
نخستم بند بردارید از پا چون بسوزیدم
که تا چون شعله یک ساعت به کام خویشتن رقصم ۲
حدیث قتل من تا بر زبانش رفته هر ساعت
کنم تکرار و مانند زبان در هر سخن رقصم ۳
لباس زندگانی رقص عشرت را همیزیبد
اجل بشتاب کز بهر حریفان در کفن رقصم ۴
ازین یکروزه تب نالد فصیحی ظرف را نازم
خوش آن ساعت که خلقی ماتمم دارند و من رقصم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۱۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۱ - دیریست که از گریه بهار دل ریشم
گوهر بعدی:شماره ۱۶۳ - چون سینه ماتمزدگان غرقه داغم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
