هوش مصنوعی: این شعر از حافظ است که به مضامین عرفانی، عشق، رنج و جستجوی معنوی می‌پردازد. شاعر از دل‌سوزی، عذاب روحی و جستجوی حقیقت سخن می‌گوید و با استفاده از استعاره‌های زیبا مانند شعله‌های آفتاب، دیر خراب، و نقاب یوسف، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مضامین عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عذاب روحی و جستجوی معنوی ممکن است برای خوانندگان جوانتر پیچیده باشد.

شماره ۱۷۷ - باز در دل شعله‌های آفتاب افکنده‌ایم

باز در دل شعله‌های آفتاب افکنده‌ایم
طرح آبادی درین دیر خراب افکنده‌ایم ۱

زوربازوی طلب بین کاندرین نخجیرگاه
بارها خقاش را بر آفتاب افکنده‌ایم ۲

جلوه حسرت دل از ما برد ورنه صد سحر
فرش این قصر از دعای مستجاب افکنده‌ایم ۳

عزت شبهای من بنگر که از یک ناله دوش
آسمان را در محیط اضطراب افکنده‌ایم ۴

تا به دوزخ‌مان کشد فردا به روز بازخواست
مو به مو امروز دل را در عذاب افکنده‌ایم ۵

جرم ما گر باده‌آشامی‌ست مستی جرم نیست
عکس لعل خویش را ما در شراب افکنده‌ایم ۶

جلوه‌ها در مصر خوبی هست اما دیده نیست
اینک اینک از رخ یوسف نقاب افکنده‌ایم ۷

زلف عصیان را فصیحی برده‌ایم از بس نماز
طره توفیق را در پیچ وتاب افکنده‌ایم ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۲۰۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۷۶ - دوش بی روی تو از دل خون ناب افشانده‌ایم
گوهر بعدی:شماره ۱۷۸ - وقت غم خوش کآتش از باغ و بهارش چیده‌ایم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.