هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر روحیهٔ سرکش و آزادهٔ شاعر است که خود را با عناصری مانند شعله، زهر قاتل و نالههای کاروان شوق مقایسه میکند. شاعر تأکید دارد که او مانند خار و خس یا آب و خاک نیست، بلکه زندهای است که با سوز درونش میزید و در بند قفس زندگی اسیر نشده است. او خود را از جنس افراد بیهودهگو نمیداند و هویت مستقل و تأثیرگذارش را به نمایش میگذارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده مانند 'زهر قاتل' و 'سوز درون' ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند مقاومت و آزادی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۸۰ - کو عشق خانهسوز که ما بلهوس نهایم
کو عشق خانهسوز که ما بلهوس نهایم
ما شعلهایم و هم نسب خار و خس نهایم ۱
ما زندهایم زنده به سوز درون خویش
چون آب و خاک زنده به جان نفس نهایم ۲
در بند و دام تا نفسی هست میطپیم
ما مرد زندگانی کنج قفس نهایم ۳
در کاروان شوق حدی نالههای ماست
بیهوده گوی و هرزهدرا چون جرس نهایم ۴
ما زهر قاتلیم فصیحی نه شهد ناب
مرد طپانچه خوردن بال مگس نهایم ۵
ما شعلهایم و هم نسب خار و خس نهایم ۱
ما زندهایم زنده به سوز درون خویش
چون آب و خاک زنده به جان نفس نهایم ۲
در بند و دام تا نفسی هست میطپیم
ما مرد زندگانی کنج قفس نهایم ۳
در کاروان شوق حدی نالههای ماست
بیهوده گوی و هرزهدرا چون جرس نهایم ۴
ما زهر قاتلیم فصیحی نه شهد ناب
مرد طپانچه خوردن بال مگس نهایم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۴۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۹ - عمریست تا به درد محبت فسانهایم
گوهر بعدی:شماره ۱۸۱ - روزگاری شد که ما زین بخت وارون میتپیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
