هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر ندامت و افسوس شاعر از فرصتهای از دست رفته و انتخابهای نادرست در زندگی است. او از غمهایی که به خود بسته و ناتوانی در پرواز به سوی آزادی و کمال سخن میگوید. همچنین، اشارهای به وفاداری و عشق دارد که به درستی از آن استفاده نکرده است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است برای آنها جذاب نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند افسوس و ندامت نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۸۴ - از عمر دمی را به غمی باز نبستیم
از عمر دمی را به غمی باز نبستیم
یک پرده آهنگ برین ساز نبستیم ۱
ما سادهنوایان بهشتیم چو بلبل
مرغوله بیهوده بر آواز نبستیم ۲
در دام فتادیم صد افسوس کز آن پس
بر بال و پر خود پر پرواز نبستیم ۳
تعویذ نکوییست وفا حیف که آن را
بر بازوی آن زلف فسونساز نبستیم ۴
کردیم فصیحی به فسون شکر که خود را
بر دامن آن غمزه غماز نبستیم ۵
یک پرده آهنگ برین ساز نبستیم ۱
ما سادهنوایان بهشتیم چو بلبل
مرغوله بیهوده بر آواز نبستیم ۲
در دام فتادیم صد افسوس کز آن پس
بر بال و پر خود پر پرواز نبستیم ۳
تعویذ نکوییست وفا حیف که آن را
بر بازوی آن زلف فسونساز نبستیم ۴
کردیم فصیحی به فسون شکر که خود را
بر دامن آن غمزه غماز نبستیم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۹۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۳ - کی مسیحا داشت در بار آنچه ما میخواستیم
گوهر بعدی:شماره ۱۸۵ - لب زخمیم و افغان را پرستیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.