هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، بیانگر عشق و مستی معنوی، ناامیدی از دنیای مادی و آرزوی وصال با معشوق است. شاعر از مینوشی به عنوان نمادی از رهایی از خود و رسیدن به حقیقت یاد میکند و از روزی سخن میگوید که بتواند دستی دیگر بر سر زند و از غمهای دنیا رها شود.
رده سنی:
18+
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و استعاری مانند شراب و مستی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و غم نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارند.
شماره ۱۹۴ - کو حریفی تا دو جامی از می احمر زنیم
کو حریفی تا دو جامی از می احمر زنیم
چون شراب از بیخودیها تکیه بر ساغر زنیم ۱
تازه شمعی کاش افروزند در بزم وصال
بر سر این شعلههای کهنه تا کی پر زنیم ۲
مختصر دستی که ما را بود صرف جام شد
گر خدا روزی کند دستی دگر بر سر زنیم ۳
در محیط غم فلاطونوار زورق افکنیم
خندهها بر جلوههای تشنه کوثر زنیم ۴
چون شراب از بیخودیها تکیه بر ساغر زنیم ۱
تازه شمعی کاش افروزند در بزم وصال
بر سر این شعلههای کهنه تا کی پر زنیم ۲
مختصر دستی که ما را بود صرف جام شد
گر خدا روزی کند دستی دگر بر سر زنیم ۳
در محیط غم فلاطونوار زورق افکنیم
خندهها بر جلوههای تشنه کوثر زنیم ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۲۴۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۳ - کو دل که رو به میکده مشرب آوریم
گوهر بعدی:شماره ۱۹۵ - تا کی چو طفل عقل دم از مهر و کین زنیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.