هوش مصنوعی:
این شعر از عشق و رنجهای ناشی از هجران و جفای معشوق سخن میگوید. شاعر با تصاویری مانند خارهای گلشن هجران، تیغ جفا، و طوفان، دردهای عاطفی خود را بیان میکند. همچنین، از اشکها و حیرت مردم در برابر رنجهایش یاد میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی نسبتاً بالایی نیاز دارد. همچنین، برخی از تصاویر مانند تیغ جفا و طوفان ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
شماره ۲۱۰ - هر خار کان ز گلشن هجران برآمده
هر خار کان ز گلشن هجران برآمده
در پای دل شکسته و از جان برآمده ۱
بهر نثار تیغ جفایت مرا چو شمع
هر دم سر دگر ز گریبان برآمده ۲
از بس به ذوق ناوک جور تو خوردهایم
گلبانگ نوش ز پیکان برآمده ۳
تو در دلی و دیده پی جستجوی تو
چون طفل اشک بر سر مژگان برآمده ۴
در حیرتند خلق فصیحی ز نعش ما
کاین کشتی شکسته ز طوفان برآمده ۵
در پای دل شکسته و از جان برآمده ۱
بهر نثار تیغ جفایت مرا چو شمع
هر دم سر دگر ز گریبان برآمده ۲
از بس به ذوق ناوک جور تو خوردهایم
گلبانگ نوش ز پیکان برآمده ۳
تو در دلی و دیده پی جستجوی تو
چون طفل اشک بر سر مژگان برآمده ۴
در حیرتند خلق فصیحی ز نعش ما
کاین کشتی شکسته ز طوفان برآمده ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۷۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۹ - جان را شکنج ساز و به زلف حبیب ده
گوهر بعدی:شماره ۲۱۱ - خدایا رخصت پرواز ازین دام مجاز ده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
