شماره ۲۱۲ - بهشت را چه کند با غم آرمیده او

بهشت را چه کند با غم آرمیده او
ز دوزخ از چه هراسد فراق دیده او ۱

من و سجود بت از داورم مترسانید
من آفریده عشقم نه آفریده او ۲

شهید عشق ترا راه کعبه مقصود
کسی نشان ندهد جز سر بریده او ۳

به حرف میوه فریبم مده که نیست مرا
امید سایه هم از نخل نورسیده او ۴

چنان گداخت فصیحی ز ضعف شام فراق
که تاب نور ندارد چراغ دیده او ۵