هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عظمت و بزرگی خداوند، آسمان و زمین، و نشانه‌های الهی در طبیعت می‌پردازد. همچنین به مدح و ستایش خداوند و بیان فضایل اخلاقی مانند وفاداری و اخلاص اشاره دارد. در بخشی از شعر، از جمشید و فرخندگی یاد شده و بر خوشبختی و برکت تأکید می‌شود.
رده سنی: 15+ مفاهیم عمیق مذهبی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

شمارهٔ ۷ - توصیف غار جمشیدی

تعالی الله نه غارست این جهانیست
زمین او ز رفعت آسمانیست ۱

عقاب آسمان را گر تواند
که اینجا پر زند خوش آشیانیست ۲

به هر برجی در آن از روح قدسی
خجسته کوکبی صاحب قرانیست ۳

ز خدام در این آستانست
اگر آن آسمان را پاسبانیست ۴

ز انوار تجلی در فضایش
ببینی هر کجا راز نهانیست ۵

تو گویی گوهر خورشید و مه را
به هر سنگ اندر او فرخنده کانیست ۶

معاذالله تو و مدحش فصیحی
گرفتم آن که هر مویت زبانیست ۷

به جمعی اندر آن مجلس گرفتم
که از اخلاص هر موشان جهانیست ۸

همه صحرانشین و شهرزاد‌ند
وفا را طبع ایشان ترجمانیست ۹

لقب جمشیدی و جمشید فطرت
بنامیزد چه فرخ دودمانیست ۱۰

چو دیگ قدرشان در جوش آید
فلک آنجا کلوخ دیگدانیست ۱۱

خداشان دایما فرخنده دار[ا]د
ازین فرخنده منزل تا نشانیست ۱۲
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۱۲
کانال گوهرین در ایتا
۱۸۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۶ - درستایش مشرقی و عذر‌خواهی از او
گوهر بعدی:شمارهٔ ۸ - اخوانیه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.