هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و عرفانی، توصیفی زیبا و پراحساس از معشوق و تأثیرات عمیق او بر شاعر و اطرافیان است. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند چشمان پرآشوب، گیسوی زره‌پوش، و لب لعل، زیبایی‌ها و جذابیت‌های معشوق را به تصویر می‌کشد و از عشق و شیفتگی خود نسبت به او سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، برخی از تصاویر شاعرانه نیاز به درک ادبی بالاتری دارند.

شماره ۳۴ - می‌رفت و بخود می‌گفت رمزی لب خاموشش

می‌رفت و بخود می‌گفت رمزی لب خاموشش
ز آن رفتن و گفتن بود دل‌ها همه در جوشش ۱

می‌کرد بجنگ آهنگ چشمان پر آشوبش
می‌برد عنان از چنگ گیسوی زره پوشش ۲

ره بند و خدنگ افکن مژگان صف آرایش
جانسوز و بلا رگ زن ابروی کمان توشش ۳

از گردش چشم ایدون شهری همه بیمارش
و ز لعل لب میگون خلقی همه مدهوشش ۴

بر همزن و جمع‌آور در حلقه سیه مویش
مه سیر و شبیخون برد و طره بناگوشش ۵

جان خستن و پروردن نقش ز خط سبزش
دل بردن و خون خوردن رنگی زلب نوشش ۶

خود رائی و خودسازی آویزه خفتانش
رعنایی و طنازی بند علم دوشش ۷

تا چند قدح خواری پیمانه دهد لعلش
تا چند سخن بازی افسانه کند گوشش ۸

جویم ز خدافوزی آرم که بگفتارش
خواهم بدعا روزی گیرم که در آغوشش ۹

خوبان بصفی الحق پیمان بصفا بستند
آنمه نشود یارب این عهد فراموشش ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۲۱۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۳ - دلا بموسم گل باده نوش و خندان باش
گوهر بعدی:شماره ۳۵ - دل بگیسوی تو پی برد و غم آنجا بگرفتش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.