هوش مصنوعی:
عبدالعظیم با فروتنی و اخلاص در ولایت، تجلی حق را در عظمت خود نشان میدهد. او با ذکر و ثنای بلندش در میان مردم، محبت و حسن ولایش را نمایان میسازد. از فرط فروتنی، به قرب سلطان عزت میرسد و هرکس از عظمت او بهرهمند میشود و در برابر او خاکسار میگردد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات خاص عرفانی ممکن است برای گروههای سنی پایینتر نامفهوم باشد.
بخش ۲۳۹ - عبدالعظیم
بود عبدالعظیم آنکو ز رتبت
کند بر وی تجلی حق بعظمت ۱
پس او آرد تذلل در ولایت
ادای حق عظمت را بغایت ۲
بچشم خلق پس ذات قدیمش
ز عظم خویش بنماید عظیمش ۳
نماید مرتفع ذکر و ثنایش
میان خلق از حسن ولایش ۴
چو خالی شد ز خویش از فرط ذلت
رسد تو قیرش از سلطان عزت ۵
بهر کس افتد از عظمت نگاهش
شود او در تذلل خاک راهش ۶
کند بر وی تجلی حق بعظمت ۱
پس او آرد تذلل در ولایت
ادای حق عظمت را بغایت ۲
بچشم خلق پس ذات قدیمش
ز عظم خویش بنماید عظیمش ۳
نماید مرتفع ذکر و ثنایش
میان خلق از حسن ولایش ۴
چو خالی شد ز خویش از فرط ذلت
رسد تو قیرش از سلطان عزت ۵
بهر کس افتد از عظمت نگاهش
شود او در تذلل خاک راهش ۶
قالب: مثنوی
تعداد ابیات: ۶
۱۹۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:بخش ۲۳۸ - عبدالحلیم
گوهر بعدی:بخش ۲۴۰ - عبدالغفور
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
