بخش ۲۶۵ - عبدالمعید

دگر از اولیا عبدالمعید است
که هر دوم بر حقش عودی جدیداست ۱

کند حق آگه او از معادش
بعود خلق و خویش است اعتمادش ۲

چو بیند بر حق اشیاء را اعادت
دهد دل را بسوی عود عادت ۳

بر او روشن شود حال عواقب
که امر عاقبت را یافت واجب ۴

بحسن حال خود کوشد ز اقبال
که بیند بوده نیکو اصل احوال ۵

نبود آنجا بجز خیر و سعادت
کند کسب سعادت را زیادت ۶

باذن حق نماید عود بروی
همان اذن است است کورا آید از پی ۷

نباشد اذن حق بر کسب حالی
که معدوم است اصلش هم ضلالی ۸

ز دریا آب در جوئی روان شد
بجو با تیرگیها تو امان شد ۹

بدریا گر کنی برگشت از جو
نه بینی آب خود جز صاف و نیکو ۱۰