هوش مصنوعی:
این متن عرفانی بیانگر وحدت وجود و فنا در ذات الهی است. شاعر توصیف میکند که چگونه همه چیز جز خدا فانی میشود و تنها وجه الهی باقی میماند. در نهایت، وحدت کامل بین عابد و معبود، ساقی و شراب و جام ایجاد میشود.
رده سنی:
18+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند شراب و ساقی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
بخش ۳۰۰ - عبدالباقی
بعبدالباقی آن سلطان ایجاد
بقای ذات خود را سازد اشهاد ۱
مگر بعد از فنای کل اشیاء
که حاصل گشت در سیرش بیکجا ۲
حق او را بر بقای خویش باقی
نماید بیقدح هم مست ساقی ۳
پرستد تا که حق را در مقامی
که از معبود و عابد نیست نامی ۴
نماید چون تجلی وجه باقی
یکی گردد شراب و جام و ساقی ۵
چو در جمعش شد اشیاء جمله هالک
شود مصداق یبقی وجه ربک ۶
بقای ذات خود را سازد اشهاد ۱
مگر بعد از فنای کل اشیاء
که حاصل گشت در سیرش بیکجا ۲
حق او را بر بقای خویش باقی
نماید بیقدح هم مست ساقی ۳
پرستد تا که حق را در مقامی
که از معبود و عابد نیست نامی ۴
نماید چون تجلی وجه باقی
یکی گردد شراب و جام و ساقی ۵
چو در جمعش شد اشیاء جمله هالک
شود مصداق یبقی وجه ربک ۶
قالب: مثنوی
تعداد ابیات: ۶
۱۸۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:بخش ۲۹۹ - عبدالهادی
گوهر بعدی:بخش ۳۰۱ - عبدالوارث
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
