هوش مصنوعی:
متن بالا به موضوع حیات و زندگی از دیدگاه عرفانی میپردازد. در این اشعار، حیات حقیقی به خداوند نسبت داده شده و بیان میشود که همه موجودات به واسطه او زنده هستند. انسان به عنوان تجلیگاه اسم «حی» (زنده) معرفی شده و نقش او در حیات بخشیدن به سایر موجودات مورد تأکید قرار گرفته است.
رده سنی:
16+
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، این اشعار نیاز به دانش پایهای از ادبیات عرفانی و فلسفه اسلامی دارند.
بخش ۳۱۴ - عینالحیوه
بود عین الحیوتت باطن حی
هر آن زان چشمه نوشد جرعه وی ۱
نیابد بر حیاتش ره مماتی
که یابد از حیات حق حیاتی ۲
بود پس زنده هر شیئ بعالم
حیات اوست زین انسان اعظم ۳
چو بر حق زنده هر چیزیست ز اشیاء
که جز او را حیاتی نیست اصلا ۴
هر آدم جلوهگاه اسم حی شد
سبب او بر حیات کل شیء شد ۵
هر آن زان چشمه نوشد جرعه وی ۱
نیابد بر حیاتش ره مماتی
که یابد از حیات حق حیاتی ۲
بود پس زنده هر شیئ بعالم
حیات اوست زین انسان اعظم ۳
چو بر حق زنده هر چیزیست ز اشیاء
که جز او را حیاتی نیست اصلا ۴
هر آدم جلوهگاه اسم حی شد
سبب او بر حیات کل شیء شد ۵
قالب: مثنوی
تعداد ابیات: ۵
۲۲۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:بخش ۳۱۳ - عینالاله و عین العالم
گوهر بعدی:بخش ۳۱۵ - العید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
