شماره ۱۱ - ای تو چون زلف چرایی، به من شیدا کج

ای تو چون زلف چرایی، به من شیدا کج
راست گویم منشین بهر خدا با ما کج ۱

آمده زلف به دزدیدن آن سیب ذقن
هندوست و چه عجب گر بود آن لالا کج ۲

بر بساط ای شه خوبان به رخ زردم بین
همچو فرزین تو متاز ای بت من عمدا کج ۳

سرو تعظیم تو هر روز به جا می آرد
بود او پیش قد دلکش تو بالا کج ۴

گفت...من امروز رقیب و غلط است
راست هرگز نشود در نظر بینا کج ۵

گر کجی راست نیاید زخلایق اما
خوش بود آن خم ابرو به رخ زیبا کج ۶

آن پری چهره ندانم که چرا آخر کار
باخت با صوفی دلسوخته شیدا کج ۷