شماره ۱۴ - گر سایه آن ماه به سوی چمن افتد

گر سایه آن ماه به سوی چمن افتد
از رشک قدش لرزه به سرو سمن افتد ۱

صد چشمه آب خضر از خاک برآید
هر جا که لعابی به زمین زآن دهن افتد ۲

رفت از سر کوی تو دل از دست رقیبان
صد آه از آن خسته که دور از وطن افتد ۳

هر جا که برآرم ز تمنای تو آهی
فریاد ازین واقعه بر مرد و زن افتد ۴

بنگر که چو مصباح دلیلی شده روشن
از عکس تن دوست که در پیرهن افتد ۵

بر غنچه زند بوسه ز شوق دهن او
روزی که صبا سوی چمن همچو من افتد ۶

زان خسرو خوبان دل صوفی شده مجروح
آری غم شیرین همه بر کوهکن افتد ۷