شماره ۳۵ - بدان امید که ناگه ببینم آن رویش

بدان امید که ناگه ببینم آن رویش
به هر بهانه برم روزگار در کویش ۱

ز شوق دیدن خالش کشیم ناله و آه
من شکسته چها می کشم ز هندویش ۲

کشیده نیل بر ابرو ز بهر چشم بد او
نظر کنید چو نو شد هلال ابرویش ۳

به کوی خویش دهد صد هزار سر بر باد
ز بام قصر چو افتد نظر به هر سویش ۴

دگر امید خلاصی مدار در عالم
دلا شدی چو اسیر کمند گیسویش ۵

چه جای من که دل از زاهدان گوشه نشین
به سحر می برد آن غمزه های جادویش ۶

به سر ندارد از آن مه، به سر رود صوفی
به کوی او به تمنای دیدن رویش ۷