بخش ۴۴ - و ایضا له

سحر به خاطرم آمد پلونی شیره
عجب عجب که ز شوقش کسی نمی‌میره ۱

خوش است کاسه گلریزه پر از قیمه
ولی به شرط که ترشی او بود تیره ۲

شنوده ای تو به مثلش که بر درند به مشک
در آ به مطبخ و بنگر که سرکه و سیره ۳

ببین به سله ای انگور مسکه و فخری
که در لطافت او عقل می شود خیره ۴

همیشه صوفی بیچاره اشتها پاک است
به کار نیست مر او را گوارش زیره ۵