شمارهٔ ۲۲ - لعل درفشان

جانا! شکن میفکن بر طاق ابروانت
چین و شکن بود خوش بر جعد گیسوانت ۱

خون می چکاند از دل، مژگان چون خدنگت
دل می رباید از کف، ابروی چون کمانت ۲

روزی عنایتی کن، بگشای غنچه ی لب
تا بشنوم کلامی از لعل درفشانت ۳

خواهم که آیم از شوق، شب ها به پای بوسی
اما چه چاره سازم با ظلم پاسبانت ۴

گر تو زنی به تیرم، دل از تو برنگیرم
حاشا که من شوم دور، از خاک آستانت ۵

گردیده ام به روزی گر من تو را نبینم
خوشتر بود که بینم همراه دیگرانت ۶

در گردنم بیفکن، از زلف خویش طوقی
در کوی خویش جا ده در جرگه ی سگانت ۷

یک بوسه گر فروشی جانا! به قیمت جان
هستم به جان خریدار، گلبوسه از لبانت ۸

«ترکی» ز بس که شعرت، باشد لطیف و شیرین
گویا که قند مصری، می ریزد از دهانت ۹