شمارهٔ ۲۳ - قبلهٔ ابرو

دل برده زمن دلبرکا! غمزه و نازت
بربوده زکف صبر و توان، زلف درازت ۱

بگرفت دلم را خم گیسوی کمندت
بگداخت تنم را غم فولاد گدازت ۲

بازآی که از رفتن تو جان ز تنم رفت
جان باز شود روزی اگر بینم بازت ۳

سوی تو بود روی نیاز همه کس لیک
جز خود نبود سوی کسی روی نیازت ۴

از بس که بود در نظرم قبله ی ابروت
حاشا که فراموش کنم وقت نمازت ۵

در گوش تو زلف تو شب و روز، چه گوید
این زنگی بدخو ز چه شد محرم رازت؟ ۶

بس شعبده بازی کند این خالک هندوت
فریاد از این هندوک شعبده بازت ۷

ای عشق چه چیزی تو که هستند طلبکار!
ترسا زکلیسا و مسلمان ز حجازت ۸

«ترکی» تو مکن کاهلی از پیروی عشق
کآخر به حقیقت برساند ز مجازت ۹