شمارهٔ ۴۹ - یاقوت لب

تا مَهِ روی تو از پرده عیان می‌گردد
ماه از شرم تو در ابر، نهان می‌گردد ۱

به مشام از نفس باد رسد بوی عبیر
به سر زلف تو چون باد، وزان می‌گردد ۲

هست یاقوت لبت قوت روان و، دل من
روز و شب در پیِ آن قوت روان می‌گردد ۳

زنگیِ زلف تو بگشوده هنر سوی کمند
دل من کرده اسیر و، پی جان می‌گردد ۴

ترک چشم تو اگر راهزنی کارش نیست
پس سبب چیست؟ که با تیر و کمان می‌گردد ۵

خال در گوشهٔ ابروت، شده گوشه‌نشین
حالیا در پی جایی به از آن می‌گردد ۶

سختم آید عجب از لعل لب چون شکرت
که چنین شهد نصیب مگسان می‌گردد ۷

من به فکر تو و، تو مانده به فکر دگران
چرخ پیوسته به کام دگران می‌گردد ۸

از خیال رخ چون شمع تو هرشب تا صبح
اشک گرمم به رخ زرد، روان می‌گردد ۹

پیر شد «ترکی» از آن روز که رفتی ز برش
گر بیایی به برش، باز جوان می‌گردد ۱۰