شمارهٔ ۵۸ - نسیم بهشت

رخت چو ماه دو پنج و چهار را ماند
سواد زلف تو شبهای تار را ماند ۱

به گرد عارض و، پشت لب تو سبزه و خط
کنار آب بقا سبزه زار را ماند ۲

دهان چو حقهٔ یاقوت و، عقد دندانت
میان حقه، در شاهسوار را ماند ۳

نسیم کوی تو گویا بود نسیم بهشت
شمیم موی تو مشک تتار را ماند ۴

ز حادثات شد ایمن، هر آن که دل به تو داد
از آنکه مهر تو رویین حصار را ماند ۵

به گاه جود و سخاوت، کف در افشانت
ز درفشانی، ابر بهار را ماند ۶

حدیث خلق خوشت چون رقم کند «ترکی»
صریر خامه اش آوازه تار را ماند ۷