شمارهٔ ۷۶ - رخصت جلوس

ساقی بده پیماله ای از آن می مجوس
زان پیشتر که طی شودم عمر،بر فسوس ۱

زان سرخ باده ای که زتاثیر رنگ او
گردد عقیق، گر بچکانی به سندروس ۲

می ده که هر چه می نگرم غیر جام می
دنیا و هر چه هست نیرزد به یک فلوس ۳

نازم به پیر میکده کانجا به پای خم
جز باده خوار را ندهد رخصت جلوس ۴

دستم نمی رسد که زبام سرای تو
آیم شبی به نزد تو از بهر پای بوس ۵

بر عارضت خمیده سر زلف، گوییا
سلطان زنگ، خم شده در پیش شاه روس ۶

هرگه کنم نظاره به مژگان سر کجت
یاد آید ز خنجر پهلو شکاف طوس ۷

«ترکی» نه آن کسی است که پنهان خورد شراب
ساقی بده شراب، که نوشم علی الروس ۸