هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف عشق و فراق خود به معشوق می‌پردازد. او از زیبایی‌های معشوق مانند خط روی صورتش و مقایسه آن با ماه و مشک سخن می‌گوید. همچنین از درد فراق و اشک‌های بی‌پایان خود می‌نالد. شاعر خود را در محبت معشوق غوطه‌ور می‌بیند و عشق به او را واجب می‌داند. در پایان، راه خود را تنها راه عاشقی می‌خواند.
رده سنی: 16+ متن شامل مفاهیم عمیق عشق و فراق است که درک آن‌ها به بلوغ عاطفی و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوان‌تر دشوار باشد.

شمارهٔ ۷۹ - راه عاشقی

تا به گرد رخ تو سر زد خط
راست گویم فتاده ام به غلط ۱

که خط است این به گرد عارض تو
یا به مه ریخته ز مشک نقط ۲

از فراق تو روز و شب باشد
اشک جاری ز دیده ام چون شط ۳

غم به گردم چو حلقهٔ پرگار
من چو مرکز فتاده ام به وسط ۴

می کشم ناله از جگر شب و روز
از فراق رخ تو چون بربط ۵

من به بحر محبتت جانا!
می خورم غوطه روز و شب چون بط ۶

با جمال تو عشق من واجب
وز رقیب تو اجتناب احوط ۷

«ترکیا» هر کسی رهی دارد
راه من، راه عاشقی ست فقط ۸
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۲۲۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۷۸ - تشخیص
گوهر بعدی:شمارهٔ ۸۰ - قبلهٔ ابرو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.