شمارهٔ ۱۲۷ - نکهت عنبر

آنانکه ز عشق تو مرا طعنه زنندی
ای کاش! چو من عاشق و دیوانه شدندی ۱

گر عاشق و دیوانه شدندی چو من امروز
خود طعنه به دیوانگی من نزدندی ۲

احوال دل مرغ گرفتار چه داند؟
مرغی که یکی روز نیفتاده به بندی ۳

بنما رخ چون مجمر آتش که بسوزیم
از مردمک دیده برای تو سپندی ۴

از چشم حسودان بداندیش بیندیش
ترسم به وجود تو رسانند گزندی ۵

سر تا قدمت بسکه بود دلکش و شیرین
جانا! نی قندی تو و یا تاجر قندی ۶

از باد صبا می شنوم نکهت عنبر
در زلف تو گویا مجاور شده چندی ۷

از قافله پس ماندهٔ مسکین خبرت نیست
ای قافله سالار! که بر پشت سمندی ۸

گو در سر سودایی من پند نگیرد
آن کس که مرا می دهد از عشق تو پندی ۹

«ترکی» نتواند ز کمند تو گریزد
کز زلف تو در گردنش افتاده کمندی ۱۰