شمارهٔ ۱۳۲ - بوی مشک

ای پری چهره تو از صلب کدامین پدری!
مگر ای شمس دل آرا تو قرص قمری! ۱

آدمیزاده به دین حسن و لطافت نبود
به حقیقت ملکی، گر چه به صورت بشری ۲

بوی مشک آید از اندام تو ما را به مشام
نازنینا! تو مگر ساخته از مشک تری ۳

شکر از لعل تو هنگام تکلم ریزد
ای پری چهره ندانم تو مگر نی شکری ۴

به تماشا تو چو در کوچه و بازار آیی
به تو خلقی نگرانند ز هر بام و دری ۵

این جفاها که کشم از تو به عالم شب و روز
ترسم آخر که نماند ز وجودم خبری ۶

پیش شمشیر جفایت نبود «ترکی» را
به جز این پیکر مجروح بلاکش سپری ۷